Selimiye Cami Ve Külliyesi
II. Selim tarafından Mimar Sinan’a yaptırılan ve inşaasına 1568 yılında başlanan Selimiye Camii, Osmanlı mimarisinin en önemli yapıtlarından biridir. Sinan'ın ustalık eserim dediği yapı 14 Mart 1575'te ibadete açılmıştır. Edirne'nin her tarafından görülen bir tepe üzerine konumlanan Selimiye Camii, 43,25 metre yüksekliğinde, 31,25 metre çapındaki kubbesiyle teknik olarak zamanının tüm kubbeli yapılarını geride bırakmıştır. Yüzyıllara dayanan görkemi nedeniyle 2011’de UNESCO Dünya Mirası Listesi’ne girmiştir.
Eski Camii
Edirne'de zamanımıza ulaşmış bilinen ilk orijinal yapıdır. Mimarı Konyalı Hacı Alâaddin, kalfası Ömer ibn-i İbrahim'dir. Dokuz kubbeden oluşan caminin, kuzey ve kuzeydoğu kısımlarında birer minaresi bulunur. Fetret Devri diye anılan dönemde Süleyman Çelebi tarafından 1403 yılında inşasına başlanıp I. Mehmed tarafından 1414'te tamamlanmıştır. 18. yy’da yangın ve depremden zarar gören cami; I. Mahmud ve Cumhuriyet Dönemi olmak üzere iki kez restorasyon geçirmiştir.
Ekmekçizade Ahmet Paşa Kervansarayı
Mimarı Sedefkar Mehmet Ağa ile Edirneli Hacı Şaban Usta’dır. Sultan I. Ahmet’in emriyle, Defterdar Ahmet Paşa tarafından 1609 yılında inşa ettirilmiştir. Tek kattan oluşan yapıda, odalar yerine salonlar bulunmaktadır. Duvarları kesme ve yontma taştan inşaa edilmiştir; iki şadırvanı ve tabhanesi bulunan büyük bir kervansaraydır.
Karaağaç Gar Binası
19. yüzyılda, II. Abdülhamit döneminde inşa edilen önemli bir yapıdır. Mimar Kemalettin Bey tarafından tasarlanan bu istasyon binası, İstanbul’daki Sirkeci Garı’ndan ilham alınarak yapılmıştır. Neoklasik üslubuyla dikkat çeken bina, 1872 yılında hizmete açılmıştır. Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi olarak hizmet veren bu tarihi mekan, Edirne'nin en ikonik yapılarından biridir.
Karaağaç Gar Binası Önündeki Lokomotif ve Vagon
1990 yıllarının sonunda dönüşüme gönderilecekken Trakya Üniversitesi tarafından alınan lokomotif ve vagon günümüzde Karaağaç Gar Binası önünde sergilenmektedir.
İkinci Bayezid Külliyesi Sağlık Müzesi
1488 yılında hizmete açılan külliyenin kurucusu Fatih Sultan Mehmet'in oğlu II. Bayezid'tir. Külliye içinde 1488'den beri yer alan darüşşifa, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'na kadar 400 yıl boyunca önceleri her türlü hastaya; sonraları ruh ve akıl hastalarına hizmet vermiştir. Geçmişte hastalarının müzik, su sesi ve güzel kokularla tedavi edildikleri yapı, 1997 yılından bu yana Trakya Üniversitesi tarafından Sağlık Müzesi olarak işlevlendirilmiştir. 2000 yılında Darüşşifa'nın Şifahane kısmı Psikiyatri Tarihi Müzesi haline getirilmiştir. Selimiye Camii’nin ardından Edirne’de en çok ziyaret edilen ikinci tarihi mekândır. 2004 yılında Avrupa Konseyi Avrupa Müze Ödülü ve 2007 yılında Avrupa Kültür Mirası - Mükemmellik Kulübü En İyi Sunum Ödülü’ne layık görülmüştür.
Devecihan Kültür Merkezi
Osmanlı hanlarının erken örneklerinden olan Deveci Han, yapı üslubundan 15.yy’ın ilk yarısına tarihlenmektedir. Üst katında 31 odası bulunan İki katlı bir yapıdır. 1847 yılında Vali Rüstem Paşa tarafından hapishaneye dönüştürülmüş, 1949 yılına kadar da bu amaçla kullanılmıştır. İlerleyen yıllarda Kültür Bakanlığı tarafından, 25 Kasım 2000’de restorasyonu tamamlanarak hizmete açılmıştır. Günümüzde Deveci Han, Kültür Müdürlüğü’nün idari hizmetlerinin dışında, çeşitli kültürel etkinlikler ve el sanatları kursları için kullanılmaktadır.
Eski Elektrik Fabrikası
1930 yılında İtalyan şirket Marelli’ye yaptırılan ve jeneratörler vasıtasıyla 1980'e kadar Edirne'nin elektrik ihtiyacını karşılayan tarihi elektrik fabrikası; restore edildikten sonra Edirne Belediyesi tarafından Kültür Merkezi olarak düzenlendi. Tunca Köprüsü'nün şehir tarafında yer alan Kültür Merkezi, birçok kültürel etkinliğe ev sahipliği yapmaktadır.
Tarihi Gümrük Karakolu
Türkiye'nin eski sınır kapısıdır. Mondros Antlaşması ile birlikte Meriç Nehri’nin batı yakasında kalan topraklar Yunanistan’a bırakılmıştır. Tarihi karakol binası, bu anlaşmadan sonra 1918 yılında bir sınır karakolu olarak inşa edilmiştir. 2001 yılında restore edilerek, 2013 yılında imzalanan protokol ile Edirne Belediye Başkanlığı'na tahsis edilmiştir.
Eski Vali Konağı
Edirne çok önemli bir sivil mimari merkezidir. Köşkler, konaklar ve Edirnekari denilen özgün süsleme tarzıyla tasarlanmış ahşap evler kısmen günümüze kadar gelmiştir. Kaleiçi, dar sokakları ve tarihi yapılar arasındaki eski evleriyle yüzyıllar içinden süzülüp ayakta kalabilmiş bir bölgedir.
Meriç Köprübaşı İstasyon Binası
1915 Sofya antlaşmasından sonra inşa edilmiştir. Edirne ve çevresinde yapılan yeni sınır düzenlenmesiyle Karaağaç ve Edirne-Karaağaç yolunun yarısı Bulgaristan’a verilmiştir. Ancak antlaşma sonucunda Edirne halkının, demiryolu ulaşımı ve ticari yaşamlarındaki zorlukları aşmak üzere, ilerleyen yıllarda Karaağaç’tan Meriç Köprüsü’ne doğru demiryolu uzatılmış ve bu istasyon binası yapılmıştır.
Meriç Köprüsü
Meriç Nehri üzerinde yer alan bu tarihi taş köprü, Osmanlı döneminin son büyük köprülerinden biridir.1831 yılında Sultan II. Mahmud döneminde inşasına karar verilen köprü, Sultan Abdülmecid döneminde tamamlanmıştır. Toplamda 263 metre uzunluğunda ve 7 metre genişliğinde olan köprü, 12 sivri kemerli ve13 ayaklıdır. Mimari açıdan barok üslubunun etkilerini taşıyan köprü, taş işçiliği ve figürlü kabartmalarıyladikkat çeker.
Tarihi Peykler Medresesi
Edirne’nin tarihî mirasları arasında önemli bir yere sahip olan Peykler Medresesi, Fatih Sultan Mehmet döneminde 15. yüzyılda yaptırılmış Osmanlı eserlerinden biridir. Üç Şerefeli Cami’nin kuzeybatısında bulunan yapı, Osmanlı’nın ilim ve eğitim anlayışını yansıtan değerli medreseler arasında yer alır. Diğer adı “Medrese-i Cedide” olan yapı; 19 öğrenci hücresi, dershaneleri, kubbeli mimarisi ve taş işçiliğiyle dönemin estetik anlayışını günümüze taşımaktadır. Tamamı kesme taştan inşa edilen medrese, yıllar içinde çeşitli onarımlar geçirmiş; özellikle 1968 ve 1992 yıllarında restore edilerek korunmuştur. Yapının en dikkat çekici bölümlerinden biri, mukarnas süslemeleriyle bezeli taç kapısı ve giriş kubbesidir. Tarih boyunca eğitim merkezi olarak kullanılan Peykler Medresesi, günümüzde Edirne’nin kültürel kimliğini yaşatan önemli tarihî yapılardan biri olarak ziyaretçilerini geçmişe götürmeye devam etmektedir.
Gazi Mihal Köprüsü
Tunca Nehri üzerinde yer alan ve kenti çevresiyle bağlayan önemli bir yapıdır. İlk olarak Bizans İmparatoru VIII. Mihail (1259–1282) döneminde inşa edilmiştir. Ancak 15. Yy’ın başlarında Osmanlı uç beyi Gazi Mihal tarafından yeniden yaptırılmıştır. 1544 yılında I. Süleyman, köprünün batı ucuna sekiz kemerli bir bölüm eklemiştir. 1595–1603 yılları arasında ise Sultan III. Mehmed, köprüye iki kemerli bir açıklık ekleyerek "orta köprü" olarak bilinen bölümü inşa etmiştir. Köprü, toplamda 125 metre uzunluğunda ve 5,5 metre genişliğindedir. Dokuz sivri kemerden oluşan yapı, Edirne'deki en eski taş köprü olma özelliğine sahiptir.
Tunca Köprüsü
1608-1615 yılları arasında, Ekmekçizade Ahmet Paşa tarafından inşa ettirilmiştir. Köprünün mimarı aynı zamanda İstanbul'daki Sultanahmet Camii'nin de başmimarı olan Sedefkâr Mehmed Ağa’dır. Köprü, 11 ayak üzerine inşa edilmiş olup, toplam uzunluğu 136,3 metre ve genişliği 6,9 metredir. On kemerli yapısının yanı sıra ortasında bulunan küçük kule ile taş işçiliğinin ve mühendisliğinin zarif bir örneğidir. Osmanlı dönemi Edirne'nin önemli kültürel miraslarından biridir.