Anadolu ve Trakya'nın kasabalarında yüzyıllardır kurulan panayırlar, zamanın ve mekânın olağan akışını kesintiye uğratan, kültürel belleğin ve kırsal sosyalleşmenin son temsilcileridir. Bu şenlikli alanlar yalnızca birer eğlence merkezi değil, aynı zamanda çarkları döndüren emekçiler için kuşaktan kuşağa devredilen, sürekli sökülüp takılarak göç eden, aslında mekansız mekanlardır. Doğa ve yaşam misali, bir döngü halinde her sene aynı yerde tekrar tekrar kurulan panayır, tıpkı iki yakayı birbirine bağlamaya çalışan ancak ortasında her zaman tekinsiz bir boşluk barındıran bir köprü gibidir. Oyun ile emek, yoksulluk ile neşe, temsil ile gerçeklik, çocukluk ile gelecek arasında bir bağ oluşturan bir köprü. Ancak bu iki yaka her zaman birleşmez, üzerinde yaşamın devam ettiği göçebe bir arafa dönüşür. Panayırın bir yanında yapay bir eğlence ve neşe varken, diğer tarafında göçebelik, işçilik ve çıplak gerçeklik durur. Kurguladığım ikili/diptik görsel anlatım, bu eşiği aşmaya, onu eş zamanlı olarak yüzeye çıkarmaya çalışıyor. Köprünün ortasında, ne tam anlamıyla çocuk kalabilen ne de yetişkin dünyasına geçebilen, sürekli arafta bekleyen göçebe panayır insanları yer alıyor. Okul sıralarından uzakta, çocukluklarını erken bırakıp taşrada göçebe yaşamının zorunluluklarıyla şekillenen gençler, geçişin hiçbir zaman tamamlanamadığı bu köprüde yaşamlarını sürdürüyor. Kazanmanın ve kaybetmenin birbirine karıştığı, tanrısı henüz çocuk kalmış, rollerini hiç bir zaman tamamlayamayan bu emekçiler eksik bırakılmış hayatları sırtlanıyor. Işıklar sönüp de panayır başka bir kasabaya yola çıktığında, ikili bir boşluk dolduruyor içimi. Zihnimdeki köprünün bir ucunda "gelecek nerede başlar?", diğerinde ise "çocukluk nerede biter?" soruları kalıyor.

Fairs established for centuries in the towns of Anatolia and Thrace are the last representatives of cultural memory and rural socialization, interrupting the ordinary flow of time and space. These festive spaces are not merely entertainment centers; they are also places without a fixed location, passed down from generation to generation for the laborers who keep the wheels turning, constantly dismantled and reassembled, migrating from place to place. Like nature and life itself, the fair, set up repeatedly in the same place every year in a cycle, resembles a bridge that tries to connect two shores but always harbors an unsettling void in the middle. A bridge that forms a connection between play and labor, poverty and joy, representation and reality, childhood and the future. Yet these two shores never fully meet; the bridge turns into a nomadic limbo where life continues. On one side of the fair stands artificial entertainment and cheer, while on the other side stand nomadism, labor, and naked reality. The dual/diptych visual narrative I have constructed attempts to cross this threshold, to bring it to the surface simultaneously. In the middle of the bridge are the nomadic fair people, who can neither remain truly children nor fully enter the adult world, perpetually waiting in limbo. Far from school desks, young people who have left their childhood behind early and are shaped by the necessities of nomadic life in the provinces continue their lives on this bridge where the transition is never completed. These laborers, for whom winning and losing are intertwined, whose god has remained a child, who can never complete their roles, take on their unfinished lives. When the lights go out and the fair sets off for another town, a dual emptiness fills me. At one end of the bridge in my mind remains the question, "Where does the future begin?" and at the other, "Where does childhood end?"