Eda Demir
Biyografi
Sanatçı Eda Demir, 1997'de İstanbul'da doğdu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Fotoğraf Bölümü'nden 2026 yılında mezun oldu. Çalışmaları; gözlem, araştırma ve kişisel deneyimlerden beslenerek şekilleniyor. Deneyimlediği anlardan, şiirlerden, müzikten ve yaşamın görünmeyen detaylarından yola çıkarak imgeler üretiyor. Üretim pratiğinde toplumsal hafıza, kolektif bilinç, korku, dönüşüm ve insanın kendisiyle kurduğu ilişki üzerine yoğunlaşıyor. Bir projeye başlarken yalnızca görünenle değil; onun tarihsel, sosyolojik ve psikolojik arka planıyla da ilgileniyor. Sanat tarihi ve göstergebilim, çalışmalarının temel referans alanları arasında yer alıyor. Çağdaş ve zaman zaman spiritüel konulara odaklansa da, estetik yaklaşımını klasik öğretiler üzerinden kuruyor: renk, kompozisyon ve ışık/gölge. Fotoğrafı, hem kişisel hem kolektif hafızaya temas eden bir düşünme ve kayıt alanı olarak görüyor.
Biography
The artist Eda Demir was born in Istanbul in 1997. She graduated from the Photography Department of Mimar Sinan Fine Arts University in 2026. Her work is shaped by observation, research, and personal experiences. She produces images based on moments they have experienced, poems, music, and the invisible details of life. In her artistic practice, she focus on collective memory, collective consciousness, fear, transformation, and the relationship one establishes with oneself. When starting a project, Eda is interested not only in what is visible but also in its historical, sociological, and psychological background. Art history and semiotics are among the main reference points of her work. Although she focuses on contemporary and sometimes spiritual subjects, she builds her aesthetic approach on classical teachings: color, composition, and light/shadow. Eda sees photography as a field of thinking and recording that touches both personal and collective memory.
Eşik
Bu proje, Türk kültüründe Şamanizm’in izlerini insanların güvenli bir alan yaratma çabası üzerinden ele alır. Şamanik dönemlerde doğaüstüyle temas kurmak ve hayvan kılığına bürünmek; korunma, güç kazanma ve başka bir varoluş hâline geçme biçimlerinden biri olarak görülüyordu. Bu dönüşüm pratiği, kültürel hafızada farklı biçimlerde varlığını sürdürmeye devam etti. Balıkesir’de Millî Mücadele döneminde ortaya çıkan Tülütabaklar geleneği, bu şamanik düşüncenin güncel bir yansıması olarak okunabilir. Tülütabaklar, şamanik ritüellerde olduğu gibi hayvan postlarına bürünerek bir dönüşüm geçirir; ancak bu kez bilinmeyene karşı değil, somut bir tehdide karşı korunmak amacıyla hareket ederler. Böylece korku, bastırılması gereken bir duygu olmaktan çıkar; kötüyü uzak tutan, alanı koruyan ve sınırları savunan işlevsel bir araca dönüşür. Bu korku imgeleri kültürümüzde rastlantısal değil; kolektif hafızanın sürekliliğini taşıyan görsel formlar olarak varlığını sürdürür. Bu proje, korkunun yıkıcı değil, koruyucu ve düzen kurucu bir güç olarak nasıl biçimlendiğini araştırır.
Threshold
This project examines the traces of Shamanism in Turkish culture through people's effort to create a safe space. In shamanic periods, contacting the supernatural and taking on animal form were seen as ways of protection, gaining power, and transitioning into another state of existence. This practice of transformation continued to exist in different forms within cultural memory. The tradition of Tülütabaks, which emerged during the Turkish War of Independence in Balıkesir, can be read as a contemporary reflection of this shamanic thought. Like in shamanic rituals, Tülütabaks undergo a transformation by wearing animal skins; however, this time they act not against the unknown, but to protect themselves from a concrete threat. Thus, fear ceases to be an emotion that must be suppressed; it turns into a functional tool that keeps away evil, protects the space, and defends boundaries. These images of fear are not coincidental in our culture; they persist as visual forms carrying the continuity of collective memory. This project explores how fear is shaped not as a destructive force, but as a protective and structuring force.